Dodge Challenger – szybki samochod

0
38

Dodge Challenger narodził się w czasach , gdy na ulicach USA panowała mania na szybkie samochody zwane musclecars. Wszystko zapoczątkował Ford ze swoim Mustangiem, szybko urosła mu konkurencja ze strony General Motors w postaci Chevrolet`a Camaro i Pontiac`a Firebird`a, tylko Chrysler nie miał  w swoim arsenale samochodu który mógłby skutecznie konkurować z tymi maszynami, małoatrakcyjna , niezgrabna i nie będąca w stanie pomieścić dużych silników Barracuda nie była w stanie rywalizować z Mustangiem i innymi musclecars.
Szefostwo  Chryslera wydało polecenie opracowania nowego auta, które będzie zgrabniejsze i będzie  mogło pomieścić silniki o dużych pojemnościach. Zadanie to zlecono początkowo tylko Plymouth`owi, ale później do projektu dołączył Dodge. W efekcie powstały dwa samochody : Plymouth Barracuda ( przejęto nazwę ze starszego modelu) i Dodge Challenger.
O ile samochody wyglądały dość podobnie, to jednak Challenger był o 2 cale dłuższy i żadne elementy nadwozia nie były współdzielone z Barracudą.

Dodge Chellenger – 2 wersje

W 1970 Dodge oferował Challenger`a w 2 wersjach nadwozia ( coupe i convertible) i 3 modelach ( podstawowy, T/A i R/T ). Podstawowego Challenger`a napędzał 6-cylindrowy rzędowy silnik o pojemności 225 cali3 , który generował moc tylko 145 km i moment obrotowy 215 lb-ft przy 2400 obr. W opcji znajdowały się 4 silniki V8, pierwszy z nich o pojemności 318 cali3 miał moc 230 km i moment 320 lb-ft przy 2000 obr. Wyżej stał V8 o pojemności 340 cali3 z mocą 275 km i momentem 340 lb-ft. Następne dwa V8 miały identyczną pojemność 383 cali3 i generowały odpowiednio 290 km i 335 km oraz  390 lb-ft i 425 lb-ft momentu obrotowego. Drugi silnik był mocniejszy dzięki zastosowaniu 4-gardzielowego gaźnika i podwójnego wydechu.

Wyżej od podstawowego Challenger`a stał model T/A zbudowany dla potrzeb homologacji Challenger`a do wyścigów Trans Am. Wersja drogowa posiadała jednak większy silnik, było to V8 o pojemności 340 cali3 ze specjalnym układem trzech 2-gardzielowych gaźników zwanym „ Sixpack” . Silnik ten mógł pochwalić się mocą 290 km i momentem obrotowym 345 lb-ft, przyspieszenia od 0 do 60 mil wynosiły 5.9 sekundy a ćwierć mili auto przejeżdżało w 14,5 sek. T/A wyposażano w specjalne wzmocnione zawieszenie. Z zewnątrz model ten wyróżniał się wielkim wlotem na masce, polakierowaną na czarno maską, oraz czarnymi pasami po bokach z napisem „ T/A”. Uwagę przykuwał też wydech wyprowadzony pod progami.

Najlepszym modelem w ofercie był jednak Challenger R/T  ( Road / Track). Standardowo montowano w nim V8 o poj. 383 cali3 z mocą 335 km, w opcji znajdowały się dwa V8 o pojemności 440 cali3. Pierwszy z nich 440 Magnum posiadał 4-gardzielowy gaźnik i dysponował mocą 375 km i momentem obrotowym 480 lb-ft. Drugi silnik 440 Sixpack posiadał 3 gaźniki 2-gardzielowe i moc 390 km oraz moment obrotowy 490 lb-ft. Do modelu R/T można było zamówić jeszcze jeden silnik, był to sławny 426 Hemi o pojemności 426 cali3. Silnik ten w swoim czasie był najmocniejszy z mocą 425 km i momentem obrotowym 490 lb-ft, zamówiono tylko 356 aut z tym silnikiem. Tak wyposażony Challenger pokonywał ćwierć mili w nieco ponad 13 sekund i na ulicy był prawie nie do pobicia! Do wszystkich modeli R/T można było zamówić opcję SE, na którą składały się skórzane siedzenia i winylowy dach.

Produkcja Challenger`ów w 1970 roku wyniosła 53337 sztuk modelu podstawowego, 2142 sztuki modelu T/A, 12747 modelu R/T coupe, 1070 modelu R/T convertible i 3679 sztuk R/T z opcją SE.

W 1971 dokonano kosmetycznych zmian atrapy przodu. Z oferty wypadł model T/A , powodem było wycofanie się Dodge`a z wyścigów Trans Am. Usunięto też R/T  convertible. Małe zmiany zaszły w silnikach. Standardowy silnik  modelu R/T czyli 383 Magnum miał teraz moc obniżoną z 335  do 300 km. Usunięto silnik 440 Magnum, pozostawiając tylko 440 Sixpack z mocą obniżoną z 390 do 385 km. Wszystkie te zmiany nie wyszły autu na dobre, sprzedaż spadła o 60 % i sytuacja Challenger`a na rynku nie była zbyt dobra.
W 1971 roku wyprodukowano 23088 Challenger`ów, 2165 Challenger`ów convertible i tylko 4630 sztuk modelu R/T.

Fatalny rok dla Chellengera

1972 rok przyniósł facelifting. Zmieniono tradycyjnie atrapę przodu. Ale poza tym dla Challenger`a był to fatalny rok. Z oferty zniknęły całkowicie kabriolety i model R/T. Wysokie restrykcje odnośnie emisji spalin oraz kryzys paliwowy zabiły też najmocniejsze silniki 440 Sixpack i 426 Hemi, których w tym roku nie można już było nabyć. Największym silnikiem w ofercie był 340 V8 o mocy 240 km. Dodge próbował nadrobić te braki nowym modelem Rallye, ale ze względu na słaby silnik V8 o poj. 318 cali3 i mocy 150 km była to próba nieudana.

Rok 1972 zamknięto liczb± 26658 wyprodukowanych aut, w tym: 18535 podstawowych Challenger`ów i 8123 sztuki modelu Rallye.

W 1973 roku  Dodge wycofał model Rallye, pozostawiając odbiorcom tylko model bazowy.
Do wyboru były 3 silniki. Pierwszym był V8 o poj. 318 cali3 z mocą 150 km, wyżej stał V8 o poj. 340 cali3 i mocy 240 km, a stawkę zamykał V8 o poj. 360 cali3 i mocy 245 km. Silnik sześciocylindrowy został usunięty z oferty. Pomimo tak drastycznych „cięć” sprzedaż Challenger`ów wzrosła i wyniosła w tym roku 32596 aut.

Rok 1974 zwiastował koniec krótkiego żywota tego samochodu. Ostatnie egzemplarze można było kupić tylko z silnikami V8 318 cali3 i V8 360 cali3 o mocach identycznych jak przed rokiem. Finalna produkcja zamknęła się liczb± 16437 aut. Pomimo że Challenger był produkowany tylko przez 5 lat na stałe wpisał się do panteonu najlepszych i najszybszych samochodów amerykańskich.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here